De diagnose hiv is uiteraard een schok, je leven staat op zijn kop.
En eerlijk is eerlijk: je leven wordt nooit meer hetzelfde.

Uiteraard is de medische verzorging je eerste zorg, maar een mens is meer dan een lijf.
Misschien ben je boos of verdrietig. Ben je radeloos of verward. Depressief of apathisch.
Of misschien van alles wel wat.

Je zult op één of andere manier met deze emoties moeten leren omgaan.
Je zult je eigen weg moeten vinden.

We weten dat veel lotgenoten hun diagnose niet wereldkundig maken.
Sommigen vertellen het zelfs niet aan ouders, broers, zussen, vrienden, of op het werk.
Uit angst voor onbegrip, afwijzing, dreigend ontslag, enz.

Dat betekent óók dat je je soms alleen, zelfs eenzaam, kunt voelen.

Maar je hoeft het niet alleen te doen!

Contact met lotgenoten helpt je op weg.
Het biedt je de mogelijkheid op een ongedwongen manier van gedachten te wisselen.
Misschien heeft iemand wel dé tip waar je al geruime tijd naar zoekt.

Praat eens met een lotgenoot, dat helpt....